O Firmie Allstar PZL Glider

O Firmie

   Allstar PZL Glider, polski producent szybowców, to firma powstała w roku 2000. Swoją działalność ukierunkowaliśmy na projektowanie, wytwarzanie, promocję i sprzedaż szybowców.

   Korzystamy z wiedzy i doświadczenia inżynierów SZD (Szybowcowych Zakładów Doświadczalnych), opieramy się na najlepszych i zachowanych tradycjach dawnych bielskich Zakładów Szybowcowych. Nawiązujemy do stylistyki cenionych i uznanych w świecie polskich szybowców, w tym ich wyjątkowych właściwości lotnych i bezpieczeństwa w eksploatacji. Pracujemy nad nowymi rozwiązaniami.

    Dysponujemy własnym biurem konstrukcyjno‑technologicznym, wydziałem produkcji części metalowych, komórką ds. prób w locie oraz zapleczem hangarowym. Posiadamy bezpośredni dostęp do aleksandrowickiego lotniska, z którego korzystamy dzięki uprzejmości lokalnego aeroklubu bielsko‑bialskiego. Nie tylko na potrzeby testów szybowców, ale także popularyzacji latania szybowcowego i… własnej przyjemności. Łączymy pracę z pasją, pracujemy nad utrzymaniem i poprawą polskiego, rodzimego szybownictwa.

  Współpracujemy z podwykonawcami, w tym z Wytwórnią Konstrukcji Kompozytowych „WKK‑Papiorek”, gdzie powstają struktury kompozytowe.

   W ciągłej produkcji pozostają:

      •    pełno akrobacyjny jednomiejscowy SZD‑59-1 „Acro”, w wersjach 13, 15 oraz 17 m;
      •    wysokowyczynowy jednomiejscowy SZD‑55, nowoczesny szybowiec klasy standard;
      •    oraz wielofunkcyjny, pełno akrobacyjny dwumiejscowy SZD‑54-2 „Perkoz”, w wersjach 17 oraz 20 m.

  Oprócz wymienionych wyżej modeli, jesteśmy Właścicielem Certyfikatów Typu dla:

      •    SZD‑48-3 „Jantar Stdandard 3”;
      •    SZD 50‑3 „Puchacz”;
      •    i SZD‑51-1 „Junior”.

Naszą misją jest tworzyć szybowce bezpieczne, możliwie nowoczesne i komfortowe w użytkowaniu, dostępne w rozsądnych cenach.

Kierujemy ofertę do szkół i klubów lotniczych oraz do wymagających odbiorców indywidualnych.

Szybowce SZD zapewniają bardzo szerokie możliwości bezpiecznego treningu, pozwalają na relaks oraz sportowe współzawodnictwo. Niektóre z nich, jako jedyne konstrukcje dostępne obecnie na rynku, dopuszczone są do pełnej akrobacji.

Działalność prowadzimy w oparciu o certyfikaty Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), wg przepisów Part 21.G oraz J: producenta lotniczego oraz lotniczej organizacji projektującej.


Krótki rys historyczny Allstar PZL Glider i polskich zakładów SZD

  Historia Allstar PZL Glider, słusznie kojarzonego z dawnymi Szybowcowymi Zakładami Doświadczalnymi („SZD”), bierze swój początek daleko wcześniej niż w roku 2000, kiedy to – w wyniku przekształceń własnościowych – SZD zmieniły właściciela, a w ślad za tym – strukturę.

   W 1946 r., tuż po wojnie, powołano do życia bielski Instytut Szybownictwa, będący kontynuatorem przedwojennej działalności Instytutu Szybownictwa i Motoszybownictwa ze Lwowa. Zakład zlokalizowano na terenie miejscowego lotniska Aleksandrowice, gdzie znajduje się do dnia dzisiejszego. Pierwszym dyrektorem został inż. Rudolf Weigl, przedwojenny konstruktor, działacz bieszczadzkiej szkoły szybowcowej w Ustianowej. Zaś pierwszym wyprodukowanym szybowcem seryjnym była zaprojektowana przed wojną przez Wacława Czerwińskiego – IS‑A „Salamandra”.

   Zaledwie dwa lata po zakończeniu zmagań wojennych pojawił się wysokowyczynowy IS‑1 „Sęp”, na którym sławny polski pilot Adam Ziętek wziął udział w rozegranych w 1947 II Szybowcowych Mistrzostwach Świata w Samedan, we Francji.

W 1948 przemianowano Instytut na „Szybowcowy Zakład Doświadczalny”, a kierownictwo powierzono inż. Władysławowi Nowakowskiemu, konstruktorowi z zakładów szybowcowych we Lwowie, autorowi i współautorowi takich szybowców jak Sęp, Nietoperz, Wampir czy późniejsza Mucha Standard.

   Z pośród wielu istniejących w ubiegłym wieku polskich zakładów lotniczych produkujących szybowce (w tej grupie wyróżniały się zakłady w Jeżowie Sudeckim, Poznaniu, Krośnie n/Wisłokiem, Gdańsku a potem we Wrocławiu), bielski był najlepiej doposażony i zatrudniał najliczniejszą kadrę – konstruktorów, technologów, techników, mechaników oraz pilotów doświadczalnych.

   W roku 1963, w wyniku kolejnych decyzji, zmieniono strukturę SZD, podporządkowując Bielsku zakłady we Wrocławiu i w Jeżowie. Tak było do lat 90‑tych.

   Rok 1969 przyniósł znaczącą rozbudowę infrastruktury SZD, m. in. o nowoczesną halę produkcyjną oraz budynek administracyjny. Zmieniła się także, po raz kolejny, nazwa. Tym razem na „Zakład Doświadczalny Rozwoju i Budowy Szybowców”. Kierownictwo objął inż. Jerzy Śmielkiewicz, m.in. konstruktor prowadzący szybowca SZD‑30 „Pirat” i pilot doświadczalny.

   W roku 1971 przekwalifikowano SZD na „Ośrodek Badawczo‑Rozwojowy Szybownictwa”.
Lata 1971 i 1972 wyróżniły się kolejną rozbudową zakładu i wynikającą z tego coraz większą ilością produkowanych szybowców.
To także początek wielkiej serii różnorakich konstrukcji kompozytowych, w tym licznej rodziny cenionych do dzisiaj Jantarów.
Nowością był SZD‑45 „Ogar”, jedyny motoszybowiec produkowany w SZD seryjnie.

   Przełom lat 80/90 przyniósł zmiany gospodarcze i społeczne w państwach „bloku wschodniego”. Z wielu przyczyn, dotychczasowa struktura SZD stała się niemożliwa do utrzymania. Pomimo trudności, deficytu środków i drastycznej redukcji zatrudnienia, powstawały nowe projekty: szkolno‑treningowy SZD‑51 „Junior”, supernowoczesny, wyczynowy SZD‑55 (zwany nieoficjalnie „Promykiem”), czy SZD‑56 „Diana”.

   Warto wspomnieć o badaniach i próbach szybowców doświadczalnych: w układzie „kaczka” – IS5 „Kaczka” oraz bezogonowców SZD‑6X „Nietoperza”, SZD‑13X „Wampira” oraz SZD‑20X „Wampira 2”.

Rok 1988 to początek historii SZD‑54 „Perkoza”, chociaż dzisiaj jest to już zupełnie inna konstrukcja...

   Przez całe dziesięciolecia bielskie SZD dostarczały szybowce do kilkudziesięciu polskich aeroklubów. Do połowy lat 90‑tych ubiegłego wieku konstrukcje te stanowiły monotyp na polskich lotniskach i podstawowy sprzęt w wielu krajach socjalistycznych. Szybowce te służą w dużej mierze do dzisiaj.
Dominował eksport, głównie do krajów bloku komunistycznego. Ogółem w latach 1951‑2000 wysłano za granicę, do 44 krajów świata, blisko 2900 szybowców (ok. 70% do państw socjalistycznych).
Do roku 2000 zbudowano w Bielsku i sprzedano blisko 5000 szybowców.

   Wśród wielu znakomitych konstruktorów i techników wyróżniali się inżynierowie: Irena Kaniewska, Tadeusz Kostia, Rudolf Matz, Jerzy Niespał, Władysław Nowakowski, Justyn Sandauer, Władysław Okarmus, Wiesław Gębala, Adam Meus, Piotr Mynarski, Wiesław Stafiej, Adam Kurbiel, Tadeusz Łabuć, będąc częściowo pokoleniami jeszcze „szkoły lwowskiej”, a potem kolejnymi wychowankami tamtej kadry.
Niektórzy z wymienionych byli także pilotami i instruktorami szybowcowymi, wnoszącymi znakomity wkład w rozwój szybownictwa w Polsce. Wymienić należy: Adama Zientka, Jerzego Popiela, Stanisława Skrzydlewskiego, Januarego Romana, Zdzisława Byloka…

   Polskie szybowce święciły najlepsze sukcesy na arenach międzynarodowych, były wielokrotnie uznawane za najlepsze konstrukcje świata (jak SZD‑32 „Foka 5” w r. 1968 w klasie standard, czy SZD‑37 „Jantar 19” w r. 1972 w klasie otwartej).

Piloci bili rekordy międzynarodowe i wielokrotnie zdobywali medale na mistrzostwach świata (m.in. na szybowcach Bocian – niepobity przez kilkanaście lat rekord wysokości absolutnej i przewyższenia, Foka 5 – zwycięstwo w r. 1965 na MŚ w klasie otwartej, Cobra 15 – zwycięstwo w r. 1970 na MŚ w klasie standard, Orion – zwycięstwo w 1972 na MŚ w klasie otwartej...).

   Wiele z konstrukcji przyjęło się w klubach lotniczych (Bocian, Puchacz, Foka, Cobra, Junior, Jantary), gdzie do dnia dzisiejszego stanowią podstawowe szybowce do szkolenia, treningu i wyczynu.

Wykorzystano opracowania:
- „50 lat Przemysłu Lotniczego w Polsce 1928‑1978”, CDW Cieszyn;
- „Dzieje lotnictwa na Podbeskidziu, 1932‑2000”, autor Adam Skarbiński.



Krótkie zestawienie najważniejszych produkowanych typów szybowców – podano daty oblotu prototypu:

  • SZD‑A Salamandra – 1947
  • IS‑1 Sęp – 1947
  • IS‑2 Mucha – 1948
  • IS‑3 ABC – 1948
  • SZD‑B Komar – 1948
  • IS‑4 Jastrząb – 1949
  • IS‑5 Kaczka – 1949
  • SZD‑C Żuraw – 1950
  • IS‑7 Osa – 1950
  • SZD‑6X Nietoperz – 1951
  • SZD‑8 Jaskółka – 1951
  • SZD‑9 Bocian – 1952
  • SZD‑10 Czapla – 1953
  • SZD‑11 Albatros – 1954
  • SZD‑12 Mucha 100 – 1953
  • SZD‑14 Jaskółka M – 1954
  • SZD‑15 Sroka – 1956
  • SZD‑16 Gil – 1958
  • SZD‑17 Jaskółka L - 1956
  • SZD‑18 Czajka – 1956
  • SZD‑19 Zefir – 1958
  • SZD‑20X Wampir 2 – 1959
  • SZD‑21 Kobuz – 1962
  • SZD‑22 Mucha Standard – 1958
  • SZD‑24 Foka – 1960
  • SZD‑25 Lis – 1960
  • SZD‑27 Kormoran – 1965
  • SZD‑29 Zefir 3 – 1965
  • SZD‑30 Pirat – 1965
  • SZD‑31 Zefir 4 – 1967
  • SZD‑32 Foka 5 – 1966
  • SZD‑35 Bekas – 1970
  • SZD‑36 Cobra 15 – 1969
  • SZD‑37 Jantar 19 – 1972
  • SZD‑39 Cobra 19 – 1970
  • SZD‑40X Halny – 1972
  • SZD‑42 Jantar 2 – 1976
  • SZD‑43 Orion – 1971
  • SZD‑45 Ogar – 1973
  • SZD‑48 Jantar Std. 2 & 3 - 1977
  • SZD‑50 Dromader / Puchacz - 1976
  • SZD‑51-1 Junior - 1980
  • SZD‑52 Jantar 15 / Krokus – 1981
  • SZD‑54 Perkoz – 1991
  • SZD‑55 Promyk – 1988
  • SZD‑56 Diana – 1990
  • SZD‑59 Acro – 1991

 


SZD-54-2 PERKOZ


Aktualności